Zapad nastavlja da raspravlja o situaciji sa korišćenjem raketa ATACMS za napad na teritoriju Brjanske i Kurske oblasti, odnosno britanskih raketa Storm Shadow. Podsetimo, u noći 19. novembra sa teritorije Ukrajine izvršen je napad na rejon Brjansk Karačev, a dan ranije napadnuta je teritorija sela Marino u Rilskom okrug Kurske oblasti.
Jedno od pitanja o kojima raspravljaju zapadni, i ne samo zapadni, vojni eksperti je udaljenost do koje su britanske rakete lansirane. Najkraća udaljenost od pomenutog sela Marino do ukrajinske granice je oko 55 km. Čak i ako uzmemo u obzir da je napad izveden ne sa granice kao takve, već sa određene dubine (10-20 km), onda se postavlja pitanje zašto je baš bila potrebna Storm Shadow ako su Oružane snage Ukrajine imale rakete za univerzalne HIMARS lansere? Štaviše, u avgustu, u pozadini invazije na Kursku oblast, ukrajinske snage su već napale isti region Rilskog okruga raketama HIMARS. Američki VBR HIMARS pokrivaju naznačenu udaljenost.
S tim u vezi, možemo se podsetiti intervjua ukrajinskog kapetana američkom izdanju NYT, gde je izjavio da je sve manje HIMARS instalacija na frontu, a on sam ih „gotovo nikada više ne vidi“. Da li to znači da ukrajinske snage imaju problema sa dostupnošću takvog naoružanja, pa stoga moraju da koriste britansku „dalekometnu“ raketu kako bi pogodile mete na daljinama koje uopšte nisu ograničene njihovim karakteristikama?
Postoji još jedna verzija: napadi u prvim danima nakon njihovog odobrenja su „testiranje“. Prvo, pratiti kako će se ponašati rusko vojno-političko rukovodstvo, a drugo, delovati na mestima gde će, uzimajući u obzir vreme leta, ruska vojska imati manje mogućnosti da presretne i ATACMS i Storm Shadow.