Ukrajinski izvori, ali i ruski Telegram kanali objavili su vest da je nad Crnim morem oboren jurišnik Su-24M Crnomorske flote.
Kako naovde oba izvora letelica je oborena američkim PVO sistemom MIM-104 “Patriot” koji destvuje iz okoline Odese.
Obaranje se dogodilo nedaleko od Zmijskog ostrva kada je izvođen napad. Kako navode oba izvora u pratnji SU-24M bio je i lovac Su-30SM, koji se vratio. Kako se navodi jurišnik Su-24M u rejonu Zmijskog ostrva koji je, pod zaštitom lovca Su-30SM, pokušao da izvrši raketno-bombarderski napad na jug Odese, ali zahvaljujući uspešnoj operaciji „Južne „vazduhoplovne komande i njihove raketne baterije koja je oborila avion.
Pilot i kopilot u Su-24M su navodno stradali.
Napad je prema izveštaju Ukrajinskog ratnog vazduhoplovstva izvela raketna baterija koja destvuje iz okoline Odese.
Oboreni avion Su-24M i SU-30 SM koji je bio u pratnji ove letelice pripadaju 43. samostalnom mornaričkom napadnom avijacijskom puku Crnomorske flote sa sedištem u vazduhoplovnoj bazi Saki na Krimu.
Ukrajinska PVO u posedu imaju trenutno dve raketne baterije PVO sistema MIM-104 Patriot. Jedna se nalazi u okolini Kijeva, a druga u okolini Odese.
SUHOJ SU-24M
Napravljen za uništavanje protivničkih ciljeva tokom Hladnog rata, malo ko je mogao zamisliti da će svojetski frontovski bombarder SU-24 koga su Amerikanci nazvali “mačevalac” (Fencer), danas da “hara” potsovjetskim prostorom. početkom šezdesetih godina XX veka došlo je do značajne izmene doktrine upotrebe jurišnih aviona. Na osnovu te izmenjene doktrine američka kompanija General Dynamics razvila je lovačko-bombarderski avion F-111 Aardvark. U SSSR je odlučeno da se započne sa projektovanjem novog napadačkog aviona u projektnom birou Suhoja. Radovi su istovremeno išli u dva pravca. U prvom je planirano da se izvrši modernizacija aviona SU-7B, iz kojeg će kasnije nastati lovac-bombarder sa promenjivom geometrijom krila SU-17. Drugi pravac stvarao je uslove za nastanak novog frontovskog bombardera označenog kao projekat S-6.Pukovi RV Sovjetskog Saveza koji su bili naoružani sa SU-24 bili su stacionirani duž zapadne granice SSSR, u baltičkim republikama, Ukrajini i Kaljinigradskom regionu. Vazduhoplovna baza Černojavsk u Kaljinigradskom regionu bila je prva baza čiji su pukovi bili naoružani avionima SU-24. Sa ovog aerodroma avioni su prebazirani u Istočnu Nemačku, Poljsku i Čehoslovačku i predstavljali su ozbiljnu pretnju snagama NATO. Kasnije su avioni postali sastavni deo sovjetske grupe armija u Nemačkoj, Poljskoj (severna grupa) i Mađarskoj (južna grupa). Serijski primerci SU-24M bili su znatno izmenjeni u odnosu na prototip T-6-8M. Avioni SU-24M dobili su napadno-navigacijski sistem PNS-24M Tigr, koji je objedinio osmatrački radar Orion-A, radar za praćenje terena Reljef i nišanske uređaje za primenu laserskih i TV vođenih raketa i bombi. Za samozaštitu avion je dobio sistem BKO-2 Karpati koji se sastoji od signalizatora radarskog zračenja SRO-15 Berjoza, IC detektora L-82 Mak koji otkriva toplotni odraz napadačkog aviona i raketa, uređaja za aktivno elektronsko ometanje SPS-161 Geranijum, spremnika IC i radarskih mamaca APP-50. Podvesni kontejner Fantasmagorija obezbeđuje primenu protivradarskih raketa. Avion je dobio novu radio komunikacijsku i radio-navigacijsku opremu. SU-24M bi je prvi sovjetski avion taktičke namene opremljen uređajem za popunu gorivom u letu. Kada se ispod trupa SU-24M postavi kontejner UPAZ-1A on postaje avion-tanker što je izuzetno bitna osobina u frontovskoj avijaciji koja ne može da se oslanja na malobrojnu flotu tankera, formacijski vezanu za stratešku bombardersku avijaciju. Serijska proizvodnja aviona SU-24M trajala je od 1978. do 1993. godine.
Verovatno su ga lako oborili, to je tacan odgovor.