Piše: Danko Borojević
Od samog početka građanskog rata u bivšoj centralnoj jugoslovenskoj republici, iz brojnih afro-azijskih zemalja u deo BiH pod kontrolom muslimanske vlade pristizali su mnogobrojni plaćenici sumnjive prošlosti i ideologije. Među njima bili su i islamski fanatici, čiji smisao učešća u ovom ratu nije bio materijalna zarada, već širenje znatno opasnije verske ideologije i uništavanje nemuslimanskog stanovništva.
Islamski fanatici pristizali su u BiH raznim kanalima, za koje su znale i SAD i UN ali ništa nisu poduzimale kako bi se sprečio njihov dolazak.
Kreatori novog svetskog poretka i potpaljivači lokalnih ratova uvek igraju na više karata. Uporedo sa diplomatskim pritiscima na srpsku stranu, sarajevskom političkom vrhu sugerisano je da provede reorganizaciju, ukrupnjavanje i naoružavanje vojnih jedinica kako bi se ostvarila „ravnoteža vatrene moći“. Udarnu pesnicu ABiH na području srednje Bosne trebalo je pored domaće 7. muslimanske brigade da čini i nekoliko hiljada inostranih arapskih ratnika, do tada rasutih po regularnim jedinicama ili samostalnim četama. Bila su to sumnjiva lica sa margina društva, kriminalne prošlosti, sa interpolovih poternica, i obimnim terorističkim dosijeima. Njima su otvoreni „humanitarni putevi“ da organizovano preko Austrije i Hrvatske dođu u BiH. Međunarodni posmatrači, diplomate, snage UNPROFOR, Doktori bez granica i mnogobrojne humanitarne i druge organizacije prećutno su posmatrale dolazak i rađanje četvrtog ratnog faktora u BiH, koji će presudnu ulogu odigrati u borbama za Vozuću.
Okupljanje džihad ratnika pod jednu zastavu izvršeno je 13. avgusta 1993. godine. To je učinjeno strogo poverljivom naredbom ratnog komandanta ABiH, generala Rasima Delića, broj 14/75-86, a na osnovu prethodnog pismenog zahteva iz vrha 3. Korpusa ABiH zavedenog pod brojem 05-900-90, u kome general Enver Hadžihasanović predlaže da se „svi strani državljani-dobrovoljci u ABiH oganizuju u jedan Odred, pod nazivom „El mudžahid“.
Termin „mudžahid“ odnosno „mudžahedin“ arapskog je porekla. Svetske enciklopedije prevode ga kao „sveti ratnik“, „ratnik svetog rata“, „borac muslimanske gerile“, „junak vere“ ili „istinski borac za Alahovu stvar“, odnosno za „sprovođenje Njegovog zakona na zemlji“.
Iako je general Delić ostavio mogućnost da se realizacija zadataka iz naređenja okonča do kraja tog meseca, planska mobilizacija inostranih dobrovoljaca je izvršena za nekoliko dana. Svečanim postrojavanjem Odreda „El mudžahid“ u Mehuriću kod Travnika prisustvovali su najviši generali ABiH, kao i lokalne političke i verske strukture koje su predvodili načelnik opštine Travnik Muhamed Ćurić, i travnički muftija Nusret Avdibegović.
Komanda Odreda nalazila se u Domu Vatrostalne, u Podbrežju kod Zenice. Jedinica je zavedena pod vojnom poštom VJ 5689, podeljena u četiri čete, a podređena komandi 3. Korpusa ABiH. U vojnoj dokumentaciji, naredbi o osnivanju, kasnijim naredbama i prepisci najčešće je korišćen naziv Odred „El mudžahedin“, ili „El mudžahid“, kako je pisalo na zvaničnom pečatu. U javnosti se upotrebljavao termin „El mudžahedin“, kako je stajalo na amblemu u crnoj zastavi.
Komandni kadar Odreda „El mudžahid“ zvao se „Šura“ (poglavništvo), a za prvog emira (vođu) odabran je Libijac, Muhamed Abdul Vehab Jusuf, poznat i kao Abu Haris, rođen 1958. godine, nesvršeni bečki student medicine.
Alžirac Abdelkadir Moktari, poznatiji kao Abu El Mali[1], u dokumentima ABiH šifrovan kao „Hasan“, preuzeće Odred krajem 1993. godine i na njegovom čelu ostati do kraja rata u BiH. Rođen je 1969. godine, a po lažnim dokumentima sa kojima je stigao u BiH predstavljao se kao doktor pedijatrije. U Zenicu, gde se i oženio, došao je iz Francuske, u jesen 1992. godine, i vodio arapsku grupu smeštenu u kasarni 7. Muslimanske brigade u Bilmištu. U vojnoj evidenciji ABiH uredno je vođen od 15. oktobra 1992. do 25. decembra 1995. godine, sa adresom stanovanja u zgradi ambasade Holandije u Sarajevu.
Alžirac Abdelkadir Moktari, poznatiji kao Abu El Mali (Što je arapska verzija nadimka turskog sultana Mehmeda Drugog El Fatiha, osvajača srednjovekovne kraljevine Bosne), u dokumentima ABiH šifrovan kao „Hasan“, preuzeće Odred krajem 1993. godine i na njegovom čelu ostati do kraja rata u BiH. Rođen je 1969. godine, a po lažnim dokumentima sa kojima je stigao u BiH predstavljao se kao doktor pedijatrije. U Zenicu, gde se i oženio, došao je iz Francuske, u jesen 1992. godine, i vodio arapsku grupu smeštenu u kasarni 7. muslimanske brigade u Bilmištu. U vojnoj evidenciji ABiH uredno je vođen od 15. oktobra 1992. do 25. decembra 1995. godine, sa adresom stanovanja u zgradi ambasade Holandije u Sarajevu.
Strukturu potčinjenih saradnika „El Mudžahida“ popunjavali su najmanje tri terenska operativca: Bilah Muatez iz Egipta, Alžirac Džebari Šerif al Beida, rođen u Anabi 1961. godine, i Abu Bešir iz Jemena. Dva Sirijca, Abu Ejmen rođen 1964. godine, dobar poznavalac srpskog jezika, dobio je funkciju pomoćnika komandanta za bezbednost i vezu, a Abu Hamza šefa Pres službe. Abdul Sabur je rukovodio personalnim odeljenjem afro-azijaca, a Adnan Pezo iz Prijedora domaćih sledbenika džihada, dok je Ezher Beganović, rođen 1966. godine u Travniku bio šef bezbednosti nad muslimanskim (bošnjačkim) delom Odreda. Sa novopridošlim afroazijcima prijemne razgovore obavljao je Adil Al Ganem iz Kuvajta, poznat kao Abu Muaz.
Iznad svih nalazio se siva eminencija i glavni šerijatski ideolog, egipatski šejh Abdel Rahman Ahmed poznat i kao Anvar Šaban, koji Odred nije smatrao samo vojnom jedinicom već i posebnim džematom.
Neposredna logistička baza „El mudžahida“ nalazila se u kancelariji Visokog komiteta Saudijske Arabije u Zenici, iako je materijalna pomoć planski stizala od mnogih arapskih humanitarnih organizacija. Prema francuskim izvorima, glavni snabdevač naoružanjem „El mudžahida“ bio je Alžirac sa kanadsakim pasošom Fateh Kamel, emirova desna ruka, u zapadnim medijima nazvan „Mustafa terorista“.
Drugi egipatski šejh, Eslam Fargal, među sledbenicima poznatiji kao Imad el Misri ili Eslam Durmo, rođen 1964. godine u Kairu, bio je uticajni mudžahedinski ideolog, interpretator i učitelj „pravovjernog“ islama. Zbog širenja islamskih fundamentalističkih ideja i organizovanja nasilja, u rodnoj zemlji je često robijao. Dolaskom u BiH početkom 1992. godine, o čemu postoji i zabeleška republičkog MUP, predvodi grupu vehabijskih „vaspitača“. Oni su tvrdu varijantu islama prakticirali ne samo u Odredu, već i izvan njega, među domaćim stanovništvom, ubedivši mnoge mlađe muslimane da je islam njihovih očeva pogrešan. Ciljna meta bili su im jetimi (ratna siročad), kojima su uz humanitarnu pomoć, nudili i versku literaturu, ili ih uključivali u novoosnovane škole-medrese. El Musri je urednik nekoliko verskih pamfleta i autor knjiga „Ponižavajući mir“ i „Kazivanje o vjerovnicima“.
Odred je u početku ratovao formalno pretpočinjen Opertivnoj grupi „Tri sjever“ (OG „Tri sjever“), da bi ubrzo bio pridodat OG „Bosna“, a potom 35. diviziji KoV ABiH (35. dKoV ABiH) sa sedištem u Zavidovićima, čija je zona odgovornosti bilo Vozućko ratište.
„El mudžahid“ ubrzo izrasta u najopremljeniju, najborbeniju i za ratovanje najraspoloženiju formaciju ABiH. Upućivani su na najtvrđe linije, gde pokazuju fanatičnost u borbi, unoseći u rat novu dozu surovosti. Napadaju u manjim grupama, koriste hladno i vatreno oružje, arapski jezik pri komunikaciji, i vlastiti sistem veze, što im obezbeđuje tajnost akcije. Zbog toga je Odred dve godine zaredom, 1994. i 1995. godine, ratujući uglavnom na Vozućkom ratištu, zvanično proglašen za najbolju jedinicu ABiH.
Nemački list „Špigl“ potvrdio je polovinom januara 1994. godine, da se na strani muslimanskih snaga u BiH bori oko dve hiljade „sledbenika džihada“ iz mnogih afro-azijskih zemalja.
Obredno ubijanje na Vozući zarobljenih srpskih civila i vojnika VRS u logoru Gostović inostrani mudžahedini su zabeležili fotografijama i video-trakama, koje su slali finansijerima u arapske i evropske zemlje kao dokaz uspešne borbe protiv hrišćanskih „nevernika“.
Scene smaknuća zarobljenih boraca VRS su jezive: mučenici su visili okačeni užadima, vezani potapani u burad, prećeno im klanjem, deljeni su im noževi da se međusobno ubijaju, vršena su ritualna klanja zarobljenika…… Tukli su ih vojničkim cokulama, pesnicama, drvenim i metalnim šipkama, cevima od oružja…. od snimljenog materijala panislamistička „Grupa za prosvjećivanje i džihad“ napravila je video-filmove o aktivnostima, likovima i pogibijama Alahovih ratnika u BiH.
Mnogi zapadni vojni analitičari tvrde, da je vojno krilo islamističke terorističke organizacija „Al Kaida“ nastalo upravo u BiH, iznoseći podatke da je veći broj pripadnika Odreda kasnije zauzeo ključna mesta upravo u vojnom delu te terorističke organizacije.
Deo pripadnika ovog Odreda, učestvovaće u napadu na SAD, 11. septembra 2001. godine. Potvrđujući onu narodnu izreku: „Ko s đavolom tikve sadi o glavu mu se obijaju“.
Za izradu teksta korišćena je literatura:
Nenad M. Cvjetković, Bitka za Vozuću (1992-1995), Misionar, Doboj, 2012.
Danko Borojević, Dragi Ivić, Vojska Republike Srpske, 12. maj 1992. godine-31. decembar 2005. godine, SRVČ, Beograd, 2014,
Magazin Vidovdan, Danko Borojević, Dragi Ivić, Otrovni ujed šejtanovih mambi, 31. jul 2011,