Početkom 1975. godine strategijska situacija u Kambodži i Južnom Vijetnamu iz
osnova se menja. Politička situacija je bila nestabilna a na predsednika Tija pokušan je antentat.
Nakon što je severnovijetnamska vojska u decembru 1974. godine korigovala svoje
položaje prema Južnom Vijetnama, osvajajući neka uporišta, vojni vrh Severnog
Vijetnama odlučio je da završi rat. Naime, saznali su da SAD neće intervenisati te
pokreću ofanzivna dejstva prema provinciji Puok Long. U januaru 1975. godine
severnovijetnamska vojska preko teritorije Kambodže upada u provinciju Puok Long.
Provincija je bila u nadležnosti Trećeg armijskog korpusa armije Republike Vijetnam.
Provincija se nalazila na oko 120 kilometara od Sajgona i imala je važno mesto u
odbrani Južnog Vijetnama. U odbranu provincije južnovijetnamska vojska angažovala je oklopne snage, pešadiju i avijaciju, ali posebno mesto imali su padobranci i rendžeri.
Borbe su bile krvave, ali padobranci potpomognuti rendžerima nisu popuštali. Na tom pravcu neprijatelj je angažovao i tenkove T-54, kao i artiljeriju. Prvog januara 1975. godine južnovijetnamska avijacija je dejstvovala po neprijatelju. Do kraja dana,
južnovijetnamski borbeni avioni uništili su 15 severnovijetnamskih tenkova.
Međutim, napad nije jenjavao već se naprotiv odbrana provincije lomila. U svom
poslednjem pokušaju da se zaustavi napad i spasu snage komanda južnovijetnamske vojske četvrtog januara 1975. godine, upućuje padobrance i rendžere na najteži pravac napada.
Padobranci i rendžeri su se žestoko borili, ali položaje nije bilo moguće sačuvati.
U 08:00 časova šestog januara 1975. godine, severnovijetnamske snage probijaju odbrambene položaje padobranaca i zauzimaju provinciju. Samo manji broj padobranaca uspeo je da se izvuče.
Nakon ovladavanja provincijom Puok Long, severnovijetnamske snage pokreću veliku
operaciju prema Centralnoj visoravni, koja je pripadala zoni odgovornosti Drugog
armijskog korpusa južnovijetnamske vojske. Kako bi se ojačale snage na Centralnoj
visoravni, u pomoć su ponovo upućeni padobranci. Napad na Centralnu visoravan
otpočinje trećeg marta 1975. godine. Prvog dana borbe severnovijetnamske snage
zauzimaju deonicu autoputa broj 19 u dužini od 20 kilometara, pri čemu uništavaju
jedan južnovijetnamski pešadijski bataljon. Do osmog marta severnovijetnamske snage će u potpunosti izolovati Drugi armijski korpus od ostatka južnovijetnamskih snaga. U pokušaju da se pomogne Drugom korpusu u borbu se ponovo upućuju padobranci
potpomognuti rendžerima. Padobranci vode teške borbe. Južnovijetnamska vojska 12.
marta pokreće kontranapad prema Centralnoj visoravni uz upotrebu avijacije.
Predsednik Tije naređuje da se položaji na Centralnoj visoravni moraju održati.
Već 13. marta severnovijetnamske snage su ojačane sa dva oklopna puka, i uz podršku
artiljerije napadaju južnovijetnamske snage u Fuak Anu (Phuoc An). Padobranci su
pružajući otpor neprijetlju imali teške gubitke. Međutim, i pored odlučne odbrane 16. marta odlučeno je da se Fuak An napusti, samim tim kontrola nad celokupnom
Centralnom visoravni prelazi u ruke snaga Severnog Vijetnama.
Napuštanjem baze Fuak An dovešće do rasula u redovima južnovijetnamske vojske. Na
putu broj 7 dolazi do katastrofe zbog toga što se uz vojsku povlačio i narod. Put je bio zakrčen masom vozila i ljudi, te zbog toga nije bilo moguće izvršiti manevrisanje jedinicama južnovijetnamske vojske. U zaustavljanju severnovijetnamskog napredovanja kod Plej Kua upućuju se padobranci i rendžeri. Međutim, otpor elitnih jedinica južnovijetnamske vojske bio je uzaludan. Do 18. marta Severnovijetnamci će da ovladaju Centralnom visoravni i provincijskimgradovima Kontum i Plej Ku.
Gubitkom Centralne visoravni Drugi armijski korpus pretrpeo je gubitke od 75% u ljudstvu i tehnici. Naročito teške gubitke imale su padobranske i rendžer jedinice. Brzim kolapsom snaga Drugog korpusa moral južnovijetnamske vojske je pao. Pokušaj organizacije odbrane grada Hue nije uspeo i pored tvrdenje predsednika Tija da grad neće pasti. Međutim, grad pada 26. marta.
Pažnja se sada usmeruje na grad Da Nang. Grad su branile snage Prvog armijskog korpusa, pod komandom generala Tranga. General Trang uspešnim manevrisanjem snagama Prvog korpusa koje su bile podržane padobrancima, trenutno uspeva da zaustavi napredovanje severnovijetnamskih snaga. Međutim, nakon što mu je onemogućeno da ekspolatiše svoj uspeh, pokušaj organizacije odbrane na prilazima Da Nangu propada.
Zbog prisustva skoro pola miliona izbeglica u gradu, sabotiranje odbrane grada označilo je vrhunac panike. Smena generala Tranga i njegovo povlačenjem u Sajgon, dovešće do gubitka i samog korpusa.
Nakon što je južnovijetnamska vojska pretrpela težak poraz u provinciji Fu Taj i Centralnoj visoravni, severnovijetnamskoj vojsci na putu ka Sajgonu stajala je jedino provincija (distrikt) Zvan Lok i istoimeni grad. Predsednik Tije u svom poslednjem pokušaju da odbrani Južni Vijetnam, određuje Zvan Lok za poslednju tačku otpora. U grad i provinciju slevaju se preostale snage južnovijetnamske vojske. Odbranu Zvan Loka organizuje 18. pešadijska divizija koja je u svom sastavu imala tri pešadijska puka. Divizija je ojačana sa četiri bataljona lokalnih snaga, dva artiljerijska diviziona sa 42 artiljerijska oruđa i dve čete civilne odbrane. U 05:40 časova devetog aprila 1975. godine severnovijetnamske snage otpočinju napad. Nakon teške višečasovne borbe 341. pešadijska divizija vojske Severnog Vijetnama zauzima komunikacijski centar i lokalnu policijsku stanicu. Međutim, odlučnom intervencijom južnovijetnamskih snaga zaustavljeno je dalje napredovanje severnjaka. U 08:00 časova kao pomoć Sedmoj pešadijskoj diviziji severnovijetnamske vojske upućeno je osam tenkova.
Južnovijetnamski vojnici uspevaju da unište tri tenka. Do podneva borbe se prenose do guvernerove rezidencije, gde su se snage 18. pešadijske divizije južnovijetnamske vojske učvrstile i pružale su jak otpor napadaču. Tokom dana branioci kod rezidencije uspevaju da unište 11 tenkova napadača. Do kraja dana 18. pešadijska divizija izvešće uspeo kontranapad, na taj način smanjujući pritisak napadača na svoje bokove. Tokom 10. i 11. aprila delovi severnovijetnamske Sedme pešadijske divizije napadali su položaje južnovijetnamske 18. divizije. Na severnozapadnoj strani grada severnovijetnamska 341. pešadijska divizija je zbog uspešnog južnovijetnamskog kontranapada morala preći u odbranu. Tokom noći 11. aprila general Min premešta komandno mesto 18. pešadijske divizije u Ten Fon (Tan Phong). Združeni Generalštab južnovijetnamske vojske odlučuje da 12. aprila u pomoć snagama u Zvan Loku uputi snage strateške rezerve. Među tim snagama nalazila se i Prva padobranska brigada. Južnovijetnamska borbena avijacija je tokom borbi izvela preko 200 borbenih naleta, pružajući podršku snagama branioca.
Do 15. aprila situacija se počela smirivati. Artiljerijski napadi severnovijetnamske vojske sa Zvan Loka bili su prebačeni na aerodrom kod Bijen Hoa. Zbog toga je južnovijetnamska avijacija bila primorana da prekine sve borbene letove. Već 16. aprila severnovijetnamske snage napadaju Zvan Lok sa svih strana. Iznenadnim napadom severnjaci uspevaju da unište Treću oklopnu brigadu južnovijetnamske vojske i delove jedinaca koje su pratile brigadu. Zbog novonastale situacije Prva padobranska brigada štiti izvlačenje 43. i 48. pešadijskog puka južnovijetnamske vojske. Tokom tih borbi padobranci su imali veoma teške gubitke. Već 19. aprila Generalštab naređuje generalu Minu da evakuiše 18. diviziju. Konvoj sa 200 vozila napušta Zvan Lok, ostavljajući Prvu padobransku brigadu da štiti evakuaciju. Prva padobranska brigada biće poslednja jedinica koja će napustiti Zvan Lok. Ali da bi se evakuacija u potpunosti završila, iz padobranske brigade morao je biti izdvojen jedan padobranski bataljon. Bataljon je preuzeo svoje odbrambene položaje, znalo se da je bataljon žrtvovan kako bi se glavnina snaga izvukla. U 04:00 časa 21. aprila 1975. godine padobranski bataljon u potpunosti je uništen u zaseoku Suoj Ka (Suoi Ca) od strane severnovijetnamskih snaga.
Padom Zvan Loka kapija za Sajgon bila je otvorena.